“ တကယ်တမ်းကျ ကျွန်မတို့အပြင်ထွက်ရတာ မလွယ်ဘူး။ ကျွန်မဆို အောက်ပိုင်းသေတာဖြစ်တဲ့အတွက် ဆီးဝမ်းကိစ္စ တွေရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ ဒါတွေကိုလုံးဝမမှုဘဲနဲ့ ထွက်တာ ဒါတွေကို ဒုက္ခခံပြီးထွက်တာ မသန်စွမ်းတွေအတွက်က ဒီလို တကယ်ကိုခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဆန္ဒပြင်းပြလွန်းလို့ထွက်တာ”

“ ကပ်ခွာတစ်ခုလောက်တောင် လုံခြုံမှုမပေးနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စစ်တပ်က ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့အမှုတွေအားလုံးက အများစုက ပြစ်ဒဏ်ကင်းလွတ်ခွင့်တွေ အများကြီး ရရှိထားတယ်။ တကယ်လို့သာ စစ်အာဏာရှင်စနစ်သာ ဆက်ပြီးတော့ သက်ဆိုးရှည်နေမယ်၊ စစ်အာဏာရှင်လက်အောက်မှာပဲနေရမယ်ဆိုရင် အမျိုးသမီးဘဝတွေ ဒီလောက်တောင် လုံခြုံမှုရှိမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျမတို့ ပြချင်တာ” ဟု ယင်းသပိတ်တွင် ပါဝင်ဆန္ဒထုတ်ဖော်ခဲ့သူ မြန်မာ့အမျိုးသမီးသမဂ္ဂ (BWU)မှ တွဲဘက်အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး(၂) မဇူးပဒုမ္မာက ဆိုသည်။

တစ်နည်းပြောရလျှင် ၂၀၂၁ အစိုးရသစ်လက်ထက်တွင် အတည်ပြုနိုင်ဖွယ်ရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် အမျိုးသမီး များနှင့်သက်ဆိုင်သော ဥပဒေပြုရေးဆိုင်ရာကိစ္စနှင့် တရားမျှတရေးဆိုင်ရာကိစ္စရပ်များအားလုံး အိပ်မက်သဖွယ် ကွယ် ပျောက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ နိုင်ငံရေးစင်မြင့်တွင်ပါဝင်မှုရရှိရေးအတွက် အားသွန်ခွန်စိုက် ရွေးကောက်ပွဲဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင် ခဲ့ရသည့် အမျိုးသမီးများအနေဖြင့် လက်စွမ်းမပြရသေးမီ အာဏာသိမ်းမှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်။ ထိုမျှမကသေး အမျိုးသမီး လွတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်များကို အချိန်မတော်ဝင်ရောက်ဖမ်းဆီးခဲ့ကြမှုများက အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန် လွန်းလှသည့် အပြင် နောင်အနာဂတ်တွင် အမျိုးသမီးများ၏ နိုင်ငံရေးတွင်ပါဝင်ပတ်ခွင့် အခွင့်အလမ်းများနှင့် ပိုမိုဝေးကွာသွားစေသည် ဟုလည်း အမျိုးသမီးကိုယ်စားလှယ်အချို့က ထောက်ပြကြသည်။

“ ကျွန်မပြန်အရွေးခံဖို့တော့မရှိဘူး။ ဘာလို့လဲဆို ကျွန်မလည်း စစ်အာဏာအောက်မှာမနေချင်ဘူး။ မကြိုက်ဘူး စစ်အုပ်ချုပ်တာကို။ လာလုပ်ခိုင်းရင်လည်း လက်မခံဘူး။”