“ အိမ်ပြန်ချင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာမှာ အရင်လိုပဲ လုံလုံခြုံခြုံ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ လုပ်ကိုင်စားသောက်ချင်ပါတယ်။ အခုလိုဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက်လည်း ဘယ်ဖက်ကိုမှ အပြစ်မမြင်ပါဘူး။ ရွာကိုပြန်ရင်လည်း အရင်လိုမျိုး တောတောင်မြစ်ချောင်းတွေမှာ တဝမ်းတခါး လုပ်ကိုင်စားသောက်ဖို့က အခက် အခဲရှိနေပါတယ်။ မြေမြှုပ်မိုင်း အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်ရပါတယ် ”

“ကလေးက ညညဆိုအိပ်မပျော်ဘူး၊ ရဲတွေလာနေပြီလားဆိုတာ ခဏခဏ ထထ မေးတယ်၊ တံခါးတွေပိတ်ထား နော်ဆို တာမျိုး သူမအိပ်ခင်မှာ ထပ်ခါထပ်ခါပြောတယ်၊ တကယ်လို့ ရဲတွေလာရင် မေမေက ဘာလုပ်ပေးမှာလဲ ဆိုတာမျိုးမေးတယ်၊ မေမေ့ကို ရဲတွေက သတ်လိုက်ကြပြီလားလို့ မေးတယ်”

” ကျွန်မတို့ အလောင်းထမ်းစကဆိုရင် လူတစ်ချို့က ရွံ့ရှာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ခဲ့တယ်။ ဒီအလုပ်က စေတနာအရင်းခံ တဲ့ ပရဟိတစိတ်ရှိသူတွေသာ လုပ်လို့ရတာကို သူတို့သဘောမပေါက်ကြပါဘူး၊ ကျွန်မတို့အမျိုး သမီးအနေနဲ့ ဘာမဆိုလုပ် နိုင်တယ်ဆိုတာကိုသက်သေပြချင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်နောက်က လူငယ်အမျိုးသမီးတွေကို အတုယူစေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လည်းပါပါတယ်”

“ ခန္ဓာဗေဒသဘောတရားကွဲပြားတာတစ်ခုနဲ့တော့ လူလူချင်းအတူတူ နှိမ်ချချင်တဲ့ စိတ်တွေတော့ ဖျောက်သင့်တယ်။ ပုဆိုးလည်းအဝတ်ပဲ၊ ထဘီလည်း အဝတ်ပဲ။ အရာတိုင်းဟာ တန်းတူတန်ဖိုးထားနိုင်ရမှာပေါ့”