မအေးသန်းပြောပြနေတာတွေကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော်ဟာ သွေးတိုးသလိုဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွေတင်းအန်းလာတယ်။ အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် နာကျင်တဲ့ဝေဒနာကိုခံစားရပြီး အသက်ထွက်သွားတဲ့ ကလေးအဖြစ်ကိုတွေးရင်း ကျနော် စုတ် တသပ်သပ် ဖြစ်နေမိတယ်။ မုဒိမ်းကောင်ရဲ့လုပ်ရပ်ကိုလည်း နားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ယုတ်မာမှုအတွက် ကြီးလေးတဲ့ အပြစ်ဒဏ်ပေးသင့်တယ်လို့ တွေးမိတယ်။

“ စစလုပ်ချင်းမှာမိသားစုတွေဆီက ယုံကြည်မှုရအောင်လုပ်ရတဲ့ အခက်အခဲလေးတွေတော့ရှိတယ်။ အကျဉ်းကျနေသူ တွေရဲ့အချက်အလက်တွေကို မိသားစုတွေကိုမေးတဲ့အခါမျိုးမှာ မိသားစုတွေကစိုးရိမ်တာမျိုးတွေရှိတဲ့အခါကျ မိသားစုတွေ ယုံကြည်မှုရှိလာအောင် တည်ဆောက်ရတဲ့အပိုင်းလေးတွေက အခက်အခဲရှိတယ်”

“အဖြစ်ပျက်ဆိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီး အမှုပြီးဆုံးသွားပေမယ့်လည်း အမျိုးသမီးတွေဟာ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ရှေ့ဆက် ဘဝတက်လမ်းတွေကို ကိုယ်တိုင်စီမံပိုင်ခွင့်မရှိကြသလို ကိုဗစ်-၁၉ ကပ်ရောဂါ ပျံ့နှံ့မှု၊ စစ်အာဏာသိမ်းမှုတွေကြားထဲက ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတက်လမ်းအတွက် ရုန်းထွက်ဖို့ဆိုတာ အခက်အခဲများစွာနဲ့ ရင်ဆိုင်နေကြရပါတယ်”

“ကရင့်တော်လှန်ရေးထဲမှာ လူတိုင်းက တတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ တထောင့်တနေရာမှာ ပေးဆပ်နေကြပါတယ်။ လူတိုင်းလို့ပြောတဲ့နေရာမှာ အမျိုးသမီးတွေ အပါအဝင်ဖြစ်ပါတယ်။ ”