“ ရွာမှာလည်း ဘာအလုပ်မှလုပ်လို့မရတော့ အမှန်တိုင်းပြောရရင် စားရ တာတောင်နပ်မမှန်ဘူး။ အမေနဲ့ကလေးကို အဓိကကျွေးပြီး ကိုယ်က တစ်ခါတစ်လေမစားပဲ နေတာရှိတယ်။ စားစရာ အတွက်ပူရ အကြွေးဆပ်ဖို့အတွက်ပူရနဲ့ ခေါင်းကိုက်ရတဲ့ရက်တွေ များနေပါပြီ”

“ အိမ်နားဝန်းကျင်ကဆိုရင် အမကို မိန်းကလေးချင်းတောင် စကားမပြောကြဘူး။ မဆက်ဆံကြဘူး။ ပြီးတော့ စာသင်လက်စ အိမ်တွေကလည်း စာမသင်ကြတော့ဘူး။ ရပ်ပစ်လိုက်ရတယ်။ ဝင်ငွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ လူမှုရေးမှာလည်း အမအတွက် ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အနေအထားဖြစ်တာပေါ့”

“ ကျွန်မ ကျောင်းတက်ချင်ပါတယ်… အရင်လိုပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကျောင်းတက်ခွင့်ရချင်ပါတယ်… အခုတော့ ကျွန်မလက်တွေက ထမင်းစားရင် ဇွန်းကိုတောင် ကိုင်လို့မမြဲပါဘူး…. ကျောင်းတက်ရလို့ စာတွေရေးတဲ့အခါ ဘောလ်ပင်ကိုကိုင်လို့အဆင်ပြေပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်”