"သေနတ်သံတွေမကြားရတော့ရင် အိမ်ပြန်ချင်ပါတယ်။'' လို့ မစန္ဒာအေးက သူမရဲ့လသားအရွယ်ကလေးလေးကို နို့တိုက်နေရင်း မှောင်မည်းလာနေတဲ့မိုးတိမ်တွေကိုကြည့်ရင်း ဆိုပါတယ်။

'' ပညာရေး ကျန်းမာရေး လူမှုရေးကအစ တိုင်းရင်းသားတွေထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ဟာက တော်တော်ကြောက်ဖို့ကောင်းနေပြီ။ အားလုံးထဲမှာ ရခိုင်ပြည်သူတွေက အနိမ့်ကျဆုံး ကျန်ခဲ့တော့မယ်။ ရခိုင်ပြည်နယ်ထဲမှာ ချင်း၊ မြို၊ သက်၊ ဒိုင်းနက် လူမျိုးပေါင်းစုံ ရှိတယ်လေ။ အားလုံးခံစားနေရတာကိုပြောတာပါ။ ဒီလူတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးပြီးတော့ နည်းနည်းဖြေလျော့ပြီးတော့ စဉ်းစားပေးကြပါ"

စစ်ရှောင်စခန်းရောက်တော့ အားလုံးကနားနေခဲ့တဲ့အချိန်မှာ နန်းလရဲ့ခရီးကမပြီးသေးပါဘူး။ နာကျင်နေတဲ့ ဗိုက်ဟာ မနေနိုင်မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ ဆောင်ကြဲကျေးရွာ အုပ်စုရဲ့ ဆေးရုံဆီ ခရီးဆက်ရပြန်ပါတယ်။