အခွင့်အရေးနဲ့ပတ်သက်ရင် တာဝန်ခံမှုမရှိတဲ့ ခေတ်စနစ်၊ အစိုးရအဆင့်ဆင့်မှာ ပုံမှန် နေသားတကျ ကြီးပြင်းလာသူတွေအနေနဲ့ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ လက်ခံယုံကြည်မှုတွေ အမြစ်တွယ်နေတာ မထူးဆန်းပါဘူး။

“အခုကာလက ဟိုး… အစကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားနေရတယ်။ အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့သလို ဖြစ်နေတာပေါ့”

“ဘာမှမလိုချင်ပါဘူး ကျမရဲ့မူလအတိုင်းတော့လိုချင်တာပေါ့။ ဆုံးသွားတဲ့ သားတွေကိုတော့ လိုချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မကျေနပ်ရင်လည်း ဘယ်လိုလုပ်လို့ရမှာလဲ။ မရသင့်တဲ့ အရာတွေကို ကျမ မတောင့်တတော့ပါဘူး။ သားသမီးတွေ အတွက်တော့ လိုအပ်တာပေါ့။ ကျမဒါမျိုးတွေပြောရင် ကျမ မျက်ရည်ကျပါတယ်”