“တရားခံ တဦးကို ထောင်ဒဏ်နှစ် ၂၀ဆီနဲ့ အလုပ်ကြမ်းချမှတ်လိုက်ပါပြီ။ အခုပဲ တရားခံတွေကို စစ်တွေထောင်ကို ပို့လိုက်ပါပြီ။ ၃ ယောက်စလုံးကို ပြစ်ဒဏ် ညီတူညီမျှပါပဲ” လို့ ယင်းအမှုကိုလိုက်ပါဆောင်ရွက်နေသူ ရခိုင်အမျိုးသမီးများကွန်ရက် ဥက္ကဌ ဒေါ်ညိုအေးက ပြောသည်။

“ကျနော်အသက်ရှင်နေတဲ့အချိန်ကာလတစ်ခုမှာ ကျနော့်နိုင်ငံ၊ ကျနော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ သူတွေအတွက် ကျနော် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲလို့ တွေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှိတဲ့ ခွန်အားနဲ့တစ်ထောင့် တစ်နေရာကနေ အကျိုးပြုချင်တယ်။ ကိုဗစ် ကူးခံရမှာတော့ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကြောင့် အခြားသူကိုကူးမှာကိုတော့ ကျွန်တော်ကြောက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုဗစ်ကြီးကို ပြီးဆုံးအောင် မတိုက်နိုင်မှာကိုပဲ ကြောက်တယ်”

“စစ်တပ်ထဲကပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲထဲကပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်နေရာကဖြစ်ဖြစ်လူတိုင်းက လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ရှိတယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်ကျင့်သုံးခွင့်ရှိတယ်။ စည်းကမ်းတကျပေါ့၊ လွတ်လပ်စွာ ဆဲဆိုခွင့်၊မဟုတ်တမ်းမတရားပြောပိုင်ခွင့်တွေတော့ မရှိဘူးပေါ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ရာ ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကိုယ့်ထင်မြင်ချက်ကို တခြားသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘူးဆိုရင်လွတ်လပ်စွာထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ရှိတယ်”

“Quarantine စင်တာတွေ စလုပ် ကတည်းက စပြောတယ်။ တံခါးရောရှိရဲ့လား။ ဂျက်ကောထိုးရဲ့လား။ အစောင့်ရော ရှိလားဆိုတော့…ပိုတယ်တွေ ဘာတွေ လုပ်တာ။ တမြို့ထဲသားချင်းပဲ ဘယ်သူကလုပ်မှာစိုးလို့လဲ။ ဘယ်သူက လုပ်မှာ မိုလို့လဲ။ ဘာလဲ။ ညာလဲ ။ ရွာမှာပဲ ဒီလောက်လုပ်တာကိုပဲ နင်တို့က ကျေးဇူးတင်ဦးဆိုတဲ့ ဟာတွေ ရှိတယ်။ အခုတော့ မဖြစ်သင့်ပဲ ဖြစ်သွားတဲ့ဟာဖြစ်တယ်”

“မွန်ရိုးရာဓလေ့အရ အမျိုးသမီးနဲ့ အမျိုးသားကို ခွဲခြားမှုတော့ရှိတယ်။ ကျမတို့ဆီက ခွဲခြားခြင်းဆိုတာ သိပ်ပြီး တော့ မသိသာဘူး။ ဒါပေမယ့် ပြုပြင်ရခက်တယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရင် ထမင်းစားရင်တောင်မှ ယောကျာ်းတွေပဲ အရင် စားခိုင်းတယ်။ အမျိုးသမီးတွေက နောက်မှစားရတယ်။ အဲဒါတွေက အခုထက်ထိကို ရှိနေသေးတယ်”