“ အရင်ကတော့ မိဘရဲ့ လုပ်ငန်းမှာပဲအေးဆေးလုပ်တယ်။ ကော်ဖီလုပ်ငန်းပေါ့။ စစ်အာဏာသိမ်းပြီးနောက်တော့ လူငယ် တွေအတွက် ရွာထဲမှာနေဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူးလေ။ လုပ်ငန်းတွေစွန့်ပြီး ပြေးနေရတယ်”

“သူ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို ဖွင့်ပြောခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ အမေက ချက်ချင်းမဟုတ်ရင်တောင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လက်ခံလာပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သင်းအုပ်ဆရာဖြစ်တဲ့ ဖခင်ကတော့ သူ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို လက်ခံဖို့ခဲယဥ်းနေသေးတယ်။”

” စစ်ကောင်စီကဖွင့်တဲ့ကျောင်းတော့မထားချင်ဘူး။ မထားရင်လည်း နှစ်တွေအောက်မှာစိုးရိမ်တယ်။ အပြင်ကျောင်းကျ တော့လည်း နှစ်ယောက်ဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ်က မတတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်လိုဗျာများနေတဲ့မိဘတွေလည်းအများကြီးပဲ”

“ ကျမ မိသားစုအရင်လို စိုက်ပျိုးရေးနဲ့အေးဆေးနေချင်တယ်။ သားကိုလည်း ကျောင်းပြန်တက်ချင်တယ်။ အခုတော့ လောင်းကစားကနေဆွဲထုတ်ဖို့ ကျမ ဘယ်လို လုပ်ရမှန်းတောင်မသိဘူး”

“ ဒီစစ်ကြောင့်ပဲ အမယ်ဘဝတစ်ခုလုံးပျက်ခဲ့ရတယ်။ မိဘရော ယောကျာၤးပါစစ်ကြောင့်ဆုံးတယ်။ အခုသားငယ်လေးပါ ထပ်ဆုံးရှုံးရတယ်။ ဒါကြောင့်စစ်ပွဲတွေကို မုန်းနေပြီ။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် စစ်မရှိအောင်အမယ်ကြိုးစားမယ်။ စစ် တပ်ကိုလည်း အမယ်ရတဲ့နည်းနဲ့တွန်းလှန်နေမှာပဲ”