စေတနာ့ဝန်ထမ်းဆရာမတွေဟာ စစ်ရှောင်ကလေးတွေအတွက် ပညာရေးကွက်လပ်ကို ဖြည့်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကလေးတွေစိတ်ထဲ စွဲကျန်နေတဲ့ စစ်ရဲ့အနိဌာရုံတွေကိုတော့ ဖယ်ရှားပေးဖို့ မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ စစ်ရှောင်စခန်းမှာ ရောက်လာတဲ့ သူအများစုဟာ ကြောက်စိတ်တွေ ရှိနေပြီး “ ရေပုံး ပြုတ်ကျ၊ တစ်ခုခု ပြုတ်ကျဖြစ်ဖြစ် လန့်ပြီး အော်ကြတယ်” လို့ ဆိုပါတယ်။ ကလေးတွေအချင်းချင်း ပြောကြတဲ့ သူတို့ကြုံတွေ့လာရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေဟာလည်း တိုက်ပွဲ၊ ဗုံးကြဲလေယာဉ်၊ သေနတ် စတာတွေ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် စိတ်ထိခိုက်ရတယ်လို့လည်း ဆိုပါတယ်။

"ဒူးထောက်သွားမှာမဟုတ်ဘူး၊ အာဏာရှင်အမြစ်ပြတ်တဲ့အထိ တောထဲကပဲနေနေဘယ်လိုပဲနေနေ တော်လှန်သွား မယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားတယ်”

“ ပြည်သူလူထုကိုယ်တိုင်က လက်ခံယုံကြည်လာလို့ မြေပြင်သပိတ်တက်ကြွလှုပ်ရှားသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြည်သူလူထုနဲ့ အတူ စစ်အာဏာရှင် ဆန့်ကျင်ရေးသပိတ်တွေကို ထွက်ပေးနိုင်တာပါ”