“ဖမ်းပြီး မရိုက်ခင်တုန်းကတော့ မိုးမြန်မြန်လင်းဖို့ ဆုတောင်းရတယ်။ ရိုက်ခံရပြီးနောက်တော့ မိုးမလင်းဖို့ ညတိုင်းဆုတောင်းနေရတယ်။ အန်တီ ဘဝ အရမ်းနစ်နာခဲ့တယ်။ မရှိရှိတာ ချေးပြီး ပေးခဲ့တယ်။ ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။ အမေလည်းဆုံးရတယ်။ အမျိုးသမီးကိုလုပ်တာ လူမဆန်မှုတွေကို အန်တီ မကျေနပ်ဘူး”

“ကျနော်အသက်ရှင်နေတဲ့အချိန်ကာလတစ်ခုမှာ ကျနော့်နိုင်ငံ၊ ကျနော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ သူတွေအတွက် ကျနော် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲလို့ တွေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှိတဲ့ ခွန်အားနဲ့တစ်ထောင့် တစ်နေရာကနေ အကျိုးပြုချင်တယ်။ ကိုဗစ် ကူးခံရမှာတော့ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကြောင့် အခြားသူကိုကူးမှာကိုတော့ ကျွန်တော်ကြောက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုဗစ်ကြီးကို ပြီးဆုံးအောင် မတိုက်နိုင်မှာကိုပဲ ကြောက်တယ်”

“ကျမတို့ လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ နယ်စပ်ဒေသမှာဆိုရင်ကွန်ပြူတာ အသုံးပြုတတ်သူ ကိုယ့်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မရှိသလောက် ရှားပါးပြီးကွန်ပြူတာ ပိုင်ဆိုင်သူလည်း မရှိပါဘူး ။ အမျိုးသားနိုင်ငံရေး အဖွဲ့အစည်းရုံးတွေမှာသာ အနည်းအကျဉ်းရှိတဲ့ အခြေအနေဖြစ်တဲ့အတွက်ရံဖန်ရံခါ အမျိုးသား အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုတွေကိုလည်း ရယူပြီး အခမ်းအနားတွေကိုပြုလုပ်ရပါတယ်။ လှုပ်ရှားမှု အစီရင်ခံစာတွေကို လက်ရေးနဲ့ရေးပြီး ၃ နာရီလောက်လမ်းလျှောက်မှ ရောက်တဲ့ စာတိုက်ကနေ တဆင့် ရုံးချုပ်ကို ပို့ခဲ့ရပါတယ်”