တစ်ရက်မှာ ငါးနှစ်အရွယ်ကလေးက အိမ်ထဲမှာတအားဆော့နေလို့ ကျနော့်အဒေါ်က ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့တားတယ်။ တားမရတဲ့ အဆုံး “အေး…ဒီလောက်တောင် ပြောမရတဲ့ဟာ ငါ ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်" ဆိုပြီး အဒေါ်က ပြောမိလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါကလေးဟာ အိပ်ခန်းထဲကို အတင်းဝင်ပြေးသွားပြီး တံခါးကို အထဲကနေ ဂျက်ထိုးထားလိုက်တယ်။ အပြင် ထွက်ဖို့ခေါ်တာ ဘယ်လိုမှ ခေါ်မရဘူး။ ထမင်းစားဖို့ခေါ်တာလည်း ထွက်မလာဘူး။

“ အမျိုးသမီးတွေဟာ စစ်ရေးနဲ့မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ယူဆချက်ဟာ ဒီနွေဦးတော်လှန်ရေးမှာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့။ ဘာလို့ ဆိုအမျိုးသမီးတွေဟာ ခန္ဓာဗေဒအရ နွဲ့နှောင်းနိုင်ပေမယ့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်တဲ့အခါ အမျိုးသားတွေနဲ့တန်းတူလုပ်နိုင်ကြ တယ်။ ခုဆိုစစ်မျက်နှာပြင်တိုင်းလိုလို အမျိုးသမီးတွေပါလာကြပြီ”

“မျှော်လင့်ချက်မဲ့တာ၊ အနာဂတ်မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတာ၊ မသေချာမရေရာမှုတွေကို ခံစားနေရတာတွေကြောင့် အသက်ရှင်နေရင်လည်း အပိုပဲ၊ ဘာမှမထူးဘူးဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးတွေဝင်လာတတ်တယ်။ ဘယ်သူမှ ဒီဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေကို မကူမကယ်နိုင်တော့ဘူးလို့ စဥ်းစားလာမိတတ်ပါတယ်။ ဒါကလည်း လူတွေမှာ အရမ်းစိတ်ဖိစီးလာတဲ့အခါတွေမှာ တွေးမိနိုင်တဲ့ အတွေးတွေပါ။"