“လူဖြစ်ရင်တော့ တစ်နေ့ သေရမှာ သိပေမယ့် စစ်ပွဲကြောင့် သေရတာကိုတော့ ရွံ့မုန်းလာတယ်။ ဒါနဲ့ စစ်ကြီး အမြန်ပြီးပါစေဆိုတဲ့ ဆန္ဒနဲ့ လက်နက်ကိုင်ထဲ ဝင်ခဲ့တာ”လို့ ထူးလေးက ပြောရင်း သူ့ဘဝအကြောင်းကို အစချီပါတယ်။

“ဒီ CDM လုပ်တဲ့ တစ်လျှောက်မှာ အမှန်တိုင်းပြောရရင် စိတ်လုံခြုံမှုမရှိဘူး။ မလွတ်လပ်ဘူး။ စားဝတ်နေရေးလည်း ကိုယ့် ဘာသာကို ဈေးရောင်းပြီး ရပ်တည်နေရတာ။ ခက်ခဲတယ်။ သူများတွေထက် ပိုကြိုးစားရတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ ရုပ်ပိုင်း ဆိုင်ရာတွေက ဘာမှလုံခြုံမှုမရှိနေဘူး။ အစ်မတို့ရှေ့မှာပဲ ဖမ်းတာတွေရှိတော့ ပိုလို့တောင် စိတ်လုံခြုံမှု မရှိဘူး။ ကိုယ့်နိုင်ငံ လည်း သူများနိုင်ငံနဲ့ နည်းတူ ဖွံ့ဖြိုးရမယ်၊ တိုးတက်ရမယ်၊ ဒီမိုကရေစီဆိုတဲ့ အနှစ်သာရ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားစေချင် တယ်။ စစ်အာဏာရှင်ကို တော်လှန်ရေးတာက အစ်မတို့ နောက်ဆုံးပေါ့ ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့‌တောင့်ခံပြီး နေနေရတယ်”

“အစိုးရနေ့စားအလုပ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီး တွေက အမျိုး သားတွေထက် လုပ်ခနည်းနေပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မပြောတတ်ဘူး။”

“ ကျမတို့ကိုအရမ်းအထင်သေးတယ်။ နှိမ်တယ်။ မကောင်းတဲ့မိန်းမလိုမြင်ပြီး လုပ်ချင်သလိုလုပ်နေကြတယ်။ အဲလိုခံစားရ တယ်”

ရှိသမျှနှင့်လှအောင်ပြင်ဆင်သည်တဲ့အဓိပ္ပါယ်ကိုက Patchwork (စပ်အင်္ကျီအဝတ်အထည်) ကိုရည်ညွှန်းနေသလိုပဲ