” ဘယ်လိုမျိုးအခြေအနေဖြစ်ပါစေ၊ အိမ်သာကရေကိုသောက်ရမလား၊ ကျွဲသောက်ထားတဲ့ရေကိုသောက်ရမလား၊ ဘယ် နေရာမှာဖြစ်ဖြစ်အိပ်နိုင်ရတယ်၊ ညီမတို့ဆို ကိုင်းတောတွေ မြက်တောတွေ ရေထဲတွေမှာအိပ်ရတယ်။ ထမင်းဆိုလည်း သုံးလေးရက်မစားရတာမျိုးတွေ၊ ရေဆိုလည်း နောက်ကျိနေတဲ့ ရေကအစသောက်ရတာပေါ့ အဲ့လိုလေ့ကျင့်ရတာ”

“သွေးနုသားနုမိခင်တွေ ကိုယ်ဝန်သည်တွေအတွက် အာဟာရ မထောက်ပံ့နိုင်ဘူး။ စစ်ရှောင်အားလုံး အစားအသောက်လည်း အနိုင်နိုင်ပဲ။ ပြတ်သွားရင်တော့ အခက်ကြုံနိုင်တယ်။ ပြတ်လပ်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒီဘက်မှာက လာကူတဲ့သူ နည်းတယ်။ လမ်းခရီးကလည်း မလွယ်ဘူးလေ”

“ တော်လှန်ရေးကြီးပြီးရင် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးလည်းပြီးပြီ အကုန်တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါကျရင် ရန်ကုန်မှာမဟုတ်ဘဲနဲ့ စစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ထွက်လာတဲ့ ရွာတွေမှာသူတို့ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေရှိတယ်။ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုတွေပေးချင် တယ်။ ပရဟိတတွေလုပ်ပေးချင်တယ်”

“ဒီလောက်ဒုက္ခတွေ ရောက်နေတော့ ဘာလို့များ လူလာဖြစ်နေရသေးလဲလို့ တွေးမိတယ်။ နေစရာမရှိလို့ စားစရာရှိလား ဆိုတော့လည်း သူများလာဝေမှ စားရတဲ့ ဘဝမျိုးဖြစ်နေပြီ။ ကလေးတွေကို ကြည့်ပြီးတော့လည်း သနားတယ်” လို့ ကျူးကျော်အိမ်ဖျက်ခံလိုက်ရတဲ့ မန္တလေးမြို့က ကလေးသုံးယောက်မိခင်က ဆိုပါတယ်။