“ငှားတဲ့လူတစ်ယောက် ပဲရှိရှိ လုပ်နိုင်တဲ့အထိဆက်လုပ်သွားမယ်”

“ဝမ်းနည်းလို့ငိုလိုက်တိုင်း မျက်ရည်တဖက်ပဲ ကျရလို့ နာကျင်တဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်သူမှ နားလည်မှာမဟုတ်ပါဘူးလေ”

စေတနာ့ဝန်ထမ်းဆရာမတွေဟာ စစ်ရှောင်ကလေးတွေအတွက် ပညာရေးကွက်လပ်ကို ဖြည့်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကလေးတွေစိတ်ထဲ စွဲကျန်နေတဲ့ စစ်ရဲ့အနိဌာရုံတွေကိုတော့ ဖယ်ရှားပေးဖို့ မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ စစ်ရှောင်စခန်းမှာ ရောက်လာတဲ့ သူအများစုဟာ ကြောက်စိတ်တွေ ရှိနေပြီး “ ရေပုံး ပြုတ်ကျ၊ တစ်ခုခု ပြုတ်ကျဖြစ်ဖြစ် လန့်ပြီး အော်ကြတယ်” လို့ ဆိုပါတယ်။ ကလေးတွေအချင်းချင်း ပြောကြတဲ့ သူတို့ကြုံတွေ့လာရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေဟာလည်း တိုက်ပွဲ၊ ဗုံးကြဲလေယာဉ်၊ သေနတ် စတာတွေ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် စိတ်ထိခိုက်ရတယ်လို့လည်း ဆိုပါတယ်။