“သူတို့လေးတွေရဲ့ အသက်ရှင်ခွင့်က ရာခိုင်နှုန်းနည်းပေမယ့် ရှင်သန်ချိန်လေးမှာ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးလိုက်ချင်တဲ့ ဂရုဏာစိတ်က တွန်းအားပေါ့နော်။ ညှိုးငယ်တဲ့မျက်ဝန်းလေးတွေနဲ့ မဝံ့မရဲအမူအရာလေးတွေက အကာအကွယ်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုနေသလို ရုန်းထွက်မရတဲ့ ဆွဲအားတွေပေါ့”

“မျှော်လင့်ချက်မဲ့တာ၊ အနာဂတ်မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတာ၊ မသေချာမရေရာမှုတွေကို ခံစားနေရတာတွေကြောင့် အသက်ရှင်နေရင်လည်း အပိုပဲ၊ ဘာမှမထူးဘူးဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးတွေဝင်လာတတ်တယ်။ ဘယ်သူမှ ဒီဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေကို မကူမကယ်နိုင်တော့ဘူးလို့ စဥ်းစားလာမိတတ်ပါတယ်။ ဒါကလည်း လူတွေမှာ အရမ်းစိတ်ဖိစီးလာတဲ့အခါတွေမှာ တွေးမိနိုင်တဲ့ အတွေးတွေပါ။”

“ အရင်ကတော့ မိဘရဲ့ လုပ်ငန်းမှာပဲအေးဆေးလုပ်တယ်။ ကော်ဖီလုပ်ငန်းပေါ့။ စစ်အာဏာသိမ်းပြီးနောက်တော့ လူငယ် တွေအတွက် ရွာထဲမှာနေဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူးလေ။ လုပ်ငန်းတွေစွန့်ပြီး ပြေးနေရတယ်”

“သူ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို ဖွင့်ပြောခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ အမေက ချက်ချင်းမဟုတ်ရင်တောင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လက်ခံလာပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သင်းအုပ်ဆရာဖြစ်တဲ့ ဖခင်ကတော့ သူ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို လက်ခံဖို့ခဲယဥ်းနေသေးတယ်။”

” စစ်ကောင်စီကဖွင့်တဲ့ကျောင်းတော့မထားချင်ဘူး။ မထားရင်လည်း နှစ်တွေအောက်မှာစိုးရိမ်တယ်။ အပြင်ကျောင်းကျ တော့လည်း နှစ်ယောက်ဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ်က မတတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်လိုဗျာများနေတဲ့မိဘတွေလည်းအများကြီးပဲ”