လက်ဖက်လုပ်ငန်းကို အဓိကလုပ်ကိုင်ကြသူအများစုဟာ အမျိုးသမီးတွေသာ ဖြစ်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။ လက်ဖက်ခူးတာ၊ လက်ဖက်လှော်တာ၊ နေလှန်းတာတွေဟာ အလေးမ ရတာတွေ မရှိတာကြောင့် အမျိုးသမီးတွေက ပိုလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါ တယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လက်ဖက်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေတဲ့ မွိုးအိန်းကလည်း လက်ဖက်လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်တာဟာ အများကြီး စုဆောင်းရတာမျိုးမရှိပေမယ့် မိသားစုစားဝတ်နေရေးမှာ လိုအပ်တဲ့ ဆား၊ ဆီ၊ ဝယ်တဲ့ နေရာမှာ အသုံးပြုဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ဟိုပုံးမြို့နယ်ထဲက ဒေသခံအများစုဟာ အရင်အချိန်တွေတုန်းကတော့ ဘိန်းစိုက်ပျိုးတဲ့ လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ကြပါတယ်။ ဘိန်းခင်းတွေကို အစိုးရအဆက်ဆက် မကြာခဏလာဖျက်စီးတာနဲ့ ဥပဒေကြောင်းအရ ပြဿနာတွေရင်ဆိုင်ရတာကြောင့် စားဝတ်နေ‌ရေး အပါအဝင် အခက်အခဲမျိုးစုံ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့်နောက်ပိုင်းမှာ ဘိန်းအစားထိုးသီးနှံအဖြစ် ကော်ဖီကို ရွေးချယ်စိုက်ပျိုးခဲ့ကြပါတယ်။ ဓာတုဆေးဝါးတွေမသုံးဘဲ သဘာဝနည်းအတိုင်း ရှမ်းတောင်တန်းတွေပေါ်မှာစိုက်တဲ့ ဟိုပုံးကော်ဖီဟာ စျေးကွက်မှာ တဖြည်းဖြည်း နေရာရလာ ပါတယ်။ အခုဆိုရင် ဟိုပုံးဒေသခံ အမျိုးသမီးတွေ စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်တဲ့ ဟိုပုံးကော်ဖီဟာ ပြည်တွင်းစျေးကွက်မှာလည်း စျေးကွက် ဝင်လာပြီး ပြည်ပပို့ကုန်အဖြစ် နယ်သာလန်အထိ ခြေဆန့်လာနိုင်ပါပြီ။

ကျောက်တလုံးကြီးမှာ ပအိုဝ်းတိုင်းရင်းသား အများစုနေထိုင်ကြပြီး သနပ်ဖက်၊ပြောင်း၊ စပါး၊ ကြက်သွန်၊လုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ကိုင်ကြပါတယ်။ တဖက်မှာလည်း တနိုင်တပိုင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဖြစ်တဲ့ ပအိုဝ်းရိုးရာ လွယ်အိတ်၊ ပလိုင်း၊ မုန့်ကျွတ်၊ မုန့်လက်ကောက် စတဲ့ ဒေသထွက်အစားအသောက်တွေကိုလည်း လုပ်ကြပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြပါတယ်။ မိနစ် ၂၀ လောက် မောင်းလာလိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်ဟဲင်းကျေးရွာကို ရောက်ရှိ လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရွာအဝင်မှာ ပထမဆုံးတွေ့ရမှာက မိသားစုသုံးယောက် တနိုင်တပိုင်မုန့်ကြွပ်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေ တာကို တွေ့မြင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။