“ကလေး သေလေးကို ယူသွားတာကို ခုထိမျက်လုံးထဲက မထွက်ဘူး”

“ကျမတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အွန်လိုင်းကနေ ခြိမ်းခြောက် ငွေညှစ်ခံရတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို တွေ့ရင် ပြစ်တင်ဝေဖန်တာအပြင် အတင်းအဖျင်းပါပြောတာ၊ အဲ့လိုတွေလုပ်တာက တကယ့်အန္တရာယ်ကြီးလို့ သူတို့ မသိကြဘူး၊ သူတို့ရဲ့ဝေဖန်မှုက အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို သေတွင်းတွန်းနေတာနဲ့အတူတူပဲ”

“စစ်ရှောင်လာတာဆိုတော့ ဘာမှမပါဘူး၊ ဖြစ်သလိုတဲထိုး တာလပါတ်ခင်း ဒီအတိုင်း အိပ်ကြတာပဲ၊ ကျမသမီးလေးလည်း နေ့ခင်းအိပ်ရင်း  မြွေကိုက်ခံရတာ ဆေးခန်းမရောက်ဘဲ ဆုံးတာ”

ရှင်ငြိမ်း (ခင်ဘုန်းမို့ ပံ့ပိုးပါဝင်သည်) ဂုဏ်သိက္ခာကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြတဲ့လူငယ်တွေရဲ့ နောင်တမဲ့ ၅ နှစ်တာ              ရန်ကုန်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တခုရဲ့ ညနေ ၄ နာရီခွဲနေရောင်အောက်မှာ လမ်းဘေးမီးတိုင်ခြေရင်းက အကင်ဆိုင်လေးဟာ ဆိုင်ကယ်၊ စက်ဘီးတွေနဲ့ စည်ကားလို့နေပါတယ်။ ဆီပူအိုးထဲက တရှဲရှဲမြည်သံနဲ့အတူ ကြက်အူချောင်း၊ ငါးအသားပြားနဲ့ အကြော်နံ့သင်းသင်းတွေက လမ်းသွားလမ်းလာတွေ ကို ဆွဲဆောင်နေပြီး “မရသေးဘူးလား”လို့ လောနေကြတဲ့ ဖောက်သည်တွေကိုလည်း “အစဉ်လိုက်လေး ပေးနေတာမို့ ခဏလေးပဲ စောင့်ပေးပါဦး”ဆိုတဲ့ ချိုသာယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်သံကြားရလေ့ရှိတယ်။ ဈေးဝယ်သူတွေရဲ့တယောက် တခွန်းပြောသံတွေကြားမှာ စိတ်ပျက်မသွားဘဲ အပြုံးနဲ့ တုံ့ပြန်လေ့ရှိသူကတော့ အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် ဂျစ်တူး ဆိုတဲ့အမျိုးသမီးကလေးပါ။ သူနာပြုတယောက်ဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ ဂျစ်တူးရဲ့ လက်တွေဟာ အခုတော့ ဆီနံ့၊ မီးခိုးနံ့တွေကြားမှာ အကင်ညှပ်တံကိုပဲ ကျွမ်းကျင်စွာ […]