“အကျဉ်းသူတွေကို သူတို့နဲ့အတူနေဖို့မြူဆွယ်တယ်။ ခြိမ်းခြောက်တယ်။ လက်မခံရင်တော့ အာဏာသုံးပြီး အဓမ္မပြုကျင့်တာပေါ့။”

မြို့ပြဒေသမှာငွေကြေးတက်နိုင်တဲ့ မိဘတွေက နိုင်ငံတကာနဲ့ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွေရွေးချယ်နိုင်ကြပေမယ့် ငွေကြေးမတက်နိုင်တဲ့ မိဘတွေက စစ်ကောင်စီလက်အောက်ခံ အစိုးရကျောင်းတွေမှာလည်း မထားချင်၊ နိုင်ငံတကာနဲ့ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းတွေလည်း မတက်နိုင်၊ အခြားအားကိုးစရာပြည်သူ့အစိုးရရဲ့ အွန်လိုင်းကျောင်း အချို့ကလည်း နည်းပညာနဲ့ အလှမ်း ဝေးပြီး လက်လှမ်းမမှီနိုင်တဲ့အတွက် ကလေးပညာရေးအတွက် စိတ်ပူပန်နေရပါတယ်။

မေ စာအုပ်တွေအပြည့်ရှိနေတဲ့အခန်းတစ်ခုရဲ့ အလယ် စားပွဲခုံတစ်ခုပေါ်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ပြုလုပ်နေပါတယ်။ အမျိုးသမီးပြုလုပ်နေတာကတော့ စာရေးနေတာပါ။ သူရဲ့စာရေးပုံကတော့ ထူးခြားပါတယ်။ စာရွက် ဘောပင်တွေ ၊ ကွန်ပျူတာတွေနဲ့ရေးတာမျိုးမဟုတ်ဘဲနဲ့ Tablet တစ်ခုပေါ်မှာ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီရေးသားနေတာပါ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကတော့ အသက်(၄၀)အရွယ် စာရေးဆရာမတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဧကြည်ဖြူပါ။ စာရေးဆရာမ ဧကြည်ဖြူဟာ မွေးရာပါအမြင်အာရုံအားနည်းသူတစ်ဦးပါ။ ဒါကြောင့်စာတွေကိုအကြီးချဲ့ကာ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီရေးသားနေတာဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ အမြင်အာရုံလုံးဝမမြင်ရတာမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် မွေးရာပါအမြင်လွှာပါးတာကြောင့် တချို့အရာတွေကို အနီးကပ်ကြည့်ရင်တော့မြင်ရတာမျိုးပါ။ အကွာအဝေး သုံးပေ၊ ငါးပေလောက်အထိတော့မြင်ရပါတယ်။ ကျောင်းနေအရွယ်ရောက်တော့ ပါဝါ (၁၆၀၀)ရှိတဲ့ မျက်မှန်ကိုစတပ်တဲ့အခါ ဆယ်ပေကျော်အထိ လူရုပ်တွေကိုကောင်းကောင်းမြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျောင်းမှာစာသင်တဲ့အခါ ကျောက်သင်ပုန်းကစာကိုမမြင်ရလို့ သူငယ်ချင်းဆီက စာတစ်ဆင့်ပြန်ကူးရင် ပညာသင်ယူခဲ့ရပါတယ်။ အမြင်အာရုံအားနည်းမှုကြောင့် လမ်းသွားတိုင်းချော်လဲတဲ့ အဖြစ်နဲ့လည်း အမြဲရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်။ “စာသင်ရင်ကျောက်သင်ပုန်းက စာကိုမမြင်ရတာကတော့ အခက်ခဲဆုံးပါ။ မျက်ရည်လည်းအမြဲကျရတယ်”လို့ စာရေးဆရာမ […]