ဆောင်းပါး

ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်တော့သည့် ရခိုင်စစ်ရှောင်များ

“ဒီလိုညအချိန်မှာ ရုတ်တရက်လာတော့ ကြောက်တယ်။ ထိတ်လန့်တယ်။ စိုးလည်းစိုးရိမ်တယ်။ အိမ်ကိုဝင်ပြီး အိပ်နေ တာကို နိုးတယ်။ မီးထွန်းတာကို ပိတ်ခိုင်းတယ်”

မိမိနေအိမ်တွင်း အကြောက်တရားနဲ့နေထိုင်ရတဲ့ တကျော့ပြန်ဧည့်စာရင်း

“သူတို့က ကြုံရင်ကြုံသလို ဝင်စစ်တာလေ။ သေနတ်တွေနဲ့ဆိုတော့ အမှန်တိုင်းပြောရရင်တော့ ကြောက်တယ်။ လေသံတွေကလည်း မာထန်နေတာပဲ။ သူတို့လာစစ်လို့ ဧည့်စာရင်းများ မတိုင်ထားရင် ဘယ်လိုတောင်လုပ်မလဲ မသိဘူး”

ကန့်သတ်မှုတွေကြားက ထောင်ဝင်စာ

“ အရင်က ထောင်ဝင်စာပို့ရင် မိသားစုဝင်ဖြစ်ကြောင်း သန်းခေါင်စာရင်းပဲပြရတာ အခုကရပ်ကွက်ထောက်ခံစာနဲ့ ရဲစခန်း ထောက်ခံစာပါယူခိုင်းတော့ မိသားစုဝင်မဟုတ်တဲ့သူတွေ သွားပို့လို့မရတဲ့ အခက်အခဲဖြစ်ရတယ်”

ပြန်လမ်းမဲ့ဘဝများ

"စိတ်ဓာတ်တွေလည်း ကျနေကြပြီ။ ပြန်စရာမြေလည်းမရှိ ထပ်ပြေးဖို့နေရာလည်းမရှိ။ ကျမတို့ဘဝကို စာနာပါ”

မြေမရှိ၊ ငွေမရှိ၊ အနာဂတ်မရှိ

“ အမွိုး(အဒေါ်)မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ မြေလည်းမရှိဘူး။ ပညာလည်းမတတ် စာလည်းမတတ်တော့ မလုပ်တော့ဘူး။ မစဥ်းစားတတ်တော့ဘူး”

ပေးဆပ်မှုကြီးခဲ့တဲ့တော်လှန်ရေးမိခင်တွေ

ထောင်ဝင်စာပို့ရတဲ့အမေဟာ ဘယ်သူ့အမေ၊ ဘယ်ဝါ့အမေရယ် မဟုတ်တော့ဘဲ အားလုံးရဲ့အမေ ဖြစ်လာခဲ့ တယ်။ အမေကြည်ဆိုလည်း သားရဲ့ထောင်ဝင်စာတွေပို့ရင်း အားလုံးရဲ့အမေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

မေတ္တာတွေ မျှဝေနေတဲ့ စစ်ဘေးရှောင်စခန်းက မီးအိမ်ရှင်

"စနစ်ဆိုးကိုပြောင်းလဲဖို့ကြိုးစားနေတာက နိုင်ငံရေးမဟုတ်ဘဲ လူသားချင်းစာနာရမယ့် အနေအထားဖြစ်တဲ့အတွက် ပြည်သူ တွေ ကြုံနေရတဲ့အခက်အခဲတွေ ကျော်ဖြတ်ပြီးအောင်မြင်နိုင်ဖို့ သာသနာနယ်ပယ်က ပုဂ္ဂိုလ်တွေအနေနဲ့လည်း ပိုမို ထောက်ပံ့စေချင်သလို တော်လှန်ရေးအတွက် အမြဲတစေ ကူညီထောက်ပံ့နေတဲ့ပြည်သူတွေကလည်း တော်လှန်ရေးမှာ အားမလျှော့သွားဖို့ တောင်းဆိုချင်တယ်"

စိတ်ဓါတ်တွေကျတိုင်း ဒါဟာကျမတို့ပဲဖြစ်တယ်မထင်ပါနဲ့

"ရန်ကုန်တို့တခြားတိုက်ပွဲမရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ ဆေးတွေရကြတယ်။ အခုဆိုးတာက စစ်ကိုင်း၊ ကရင်၊ ကယား၊ မကွေးနဲ့ ချင်းကတော့ အဆိုးဆုံးပဲ။ သူတို့ဆီဆေးတွေပို့ပေးရင်တောင် သွားယူလို့မရအောင်တားဆီးခံနေရတာ”

တစ်ပါးသူအတွက် အလှဆင်ပေးမဲ့ မသန်စွမ်းသူ လက်တစ်စုံ

“ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက ဒီမသန်စွမ်းဆိုတာကို ကိုယ့်အပြင် တစ်ခြားသူတွေကို မ‌မြင်ဖူးဘူး။ ဒီနိုင်ငံ၊ ဒီမြို့ထဲမှာ ငါ တစ်ယောက်ထဲရှိတာလားဆိုပြီး ထင်မိတယ်”

Who enlightened by their better halves

"I don’t want to be caught in the hands of the army. We could not guess their attitude if we fell into their hands. We may be killed for telling others that we are detained. So we could not fall into the hands of the army and run away”.