
တိုက်ပွဲကြားက စိတ်ဒဏ်ရာနှင့် ကလေးငယ်များ
" အဓိက ကတော့ ကလေးတွေစိတ်ဒဏ်ရာဖြစ်မယ့်ဟာကို စိုးရိမ်ရတယ် ဘာဖြစ်လို့တုန်းဆို အရွယ်အားဖြင့် လေးနှစ်ငါးနှစ်ကျော် ဆယ်နှစ်ကျော်ကလေးတွေက တောက်လျှောက် အတူနေခဲ့ပြီး မြင်လိုက်ရတော့လေ။ ကျောင်းဆောင်တွေထဲမှာ ကလေးတွေရဲ့ သွေးအိုင်တွေ စာအုပ်တွေကအစကျန်နေသေးတဲ့အတွက်သူတို့ အတွက် အိမ်မက်ဆိုးကြီးဖြစ်မှာစိုးရိမ်မိတယ်"

မတူညီမှုတွေအောက်မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာအတူယှဉ်တွဲနေထိုင်တဲ့ ကရင်နီစစ်ရှောင်စခန်း
“ကျမတို့က တိုက်ပွဲတွေကြောင့် ပြေးလာရတဲ့စစ်ရှောင်တွေလေ။ ကျမတို့ကိုယ်တိုင်က ဘာသာမတူ၊ လူမျိုးမတူ လို့ ရန်သူလို့ သဘောထားပြီး ရန်ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုသွားငြိမ်းချမ်းမလဲ။ ကိုယ်က အေးအေးချမ်းချမ်းနေချင်ရင် သူများလည်းငြိမ်းချမ်း အောင်လုပ်ပေးရမယ်လေ”

ကရင်နီဒေသ တိုက်ပွဲများကြားတွင် ရှင်သန်နေရတဲ့အမျိုးသမီးတွေ
“အိမ်မှာနေလည်း ကျွန်မပဲဦးဆောင်ရတယ်။ ကလေးလည်းများတယ်။ ငွေရေးကြေးရေး၊ စားဝတ်နေရေး အခုစစ်ဘေးရှောင်ရတဲ့အချိန်မှာလည်း ကိုယ်ပဲ ဦးဆောင်ရတယ်”

ထမင်းကို ဆားနဲ့စားပြီး အလုပ်ကိုတော့ အားနဲ့ဆက်လုပ် နေရတော့မှာပဲ
မိသားစုဝမ်းရေးအတွက် ဒီအလုပ်ကို လုပ်နေရတဲ့ ဒေါ်မိညိုအဖို့ တစ်လကိုရတဲ့ လစာငွေဟာ ကိုးသောင်းကျပ်သာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆန်တစ်အိတ်ဖိုးသာရရှိနေပြီး ထမင်းကို ဆားဖြူးပြီးစားရတဲ့နေ့တွေလည်း မနည်းတော့ဘူးလို့ ဒေါ်မိညိုက ဆက်ပြောပါတယ်။


